فرش دستباف ایران، یک میراث زنده است، اما دیگر قدرت اقتصادی بلامنازع نیست. صنعتی که در اوایل دهه 1370 بیش از 2 میلیارد دلار صادرات داشت در سال 1403 به 42 میلیون دلار درآمد بسنده کرد.
بازگشت تحریمها در سال 1397 مهمترین ضربه را به فرش ایران وارد کرد و موجب شد فرش دستباف بزرگترین بازار خود یعنی ایالات متحده را از دست بدهد.
با تحریمها، بزرگترین بازار ایران یعنی ایالات متحده از دست رفت.
در این روند بازار جهانی هیچ گاه منتظر نمیماند لذا در فاصلهای که ایران با محدودیتهای تجاری، بانکی و لجستیکی درگیر بود، رقبایی مانند هند، چین، نپال و پاکستان از فرصت استفاده کردند و جای خالی جمهوری اسلامی را در بخشی از بازار پر کردند.
به گزارش پایگاه خبری سرمایه و ثروت آنلاین، این کشورها با هزینه تولید پایینتر، شبکههای صادراتی روانتر، حضور فعالتر در نمایشگاهها و تطبیق سریعتر با سلیقه روز توانستند سهم بیشتری به دست آورند.
با افت صنعت گردشگری، این مسیر فروش نیز تضعیف شد.
فرش دستباف ایران همچنین طی چندین دهه از حضور گردشگران خارجی سود میبرد، بسیاری از توریستهای غربی که به کشور میآمدند، فرش را به عنوان سوغاتی، هدیه یا کالای هنری خریداری میکردند اما با افت صنعت گردشگری، این مسیر فروش نیز تضعیف شد.
سقوط قدرت خرید فرش در بازار داخلی
در این میان یکی دیگر از روایتها درباره رکود فرش این است که نسل جدید دیگر فرش نمیخواهد، این روایت فقط بخشی از حقیقت میباشد، واقعیت بزرگتر سقوط قدرت خرید در بازار داخلی است، خانوادهای که برای هزینه مسکن، خوراک، آموزش و درمان تحت فشار میباشد طبیعی است که خرید فرش دستباف را به اولویتهای بعدی منتقل میکند.
بررسیها نشان میدهد: دست کم 2 میلیون نفر در ایران از جمله شمار زیای از زنان در مناطق روستایی به این صنعت وابستهاند برای بسیاری از این خانوارها، قالیبافی نه شغل جانبی بلکه تنها راه تامین معاش است با این حال، گزارشها که بخشی از این نیروی کار، امروز گاه روزانه فقط چند دلار درآمد دارد.
انتهای پیام/
