«لباس شخصی» پس از 7 سال توقیف سرانجام به پرده سینما رسید. اثری که روایتی سیاسی و تاریخی از فضای پرتنش سالهای پس از انقلاب و فعالیت حزب توده ایران است.
پایگاه خبری «سرمایه و ثروت آنلاین» در گفتوگو با امیرعباس ربیعی، نویسنده و کارگردان این فیلم سینمایی به بررسی ماجرای نفوذ یک تشکیلات سیاسی به ارکان نظام و جاسوسی برای بیگانگان پرداخته است. او در رزومه خود آثاری چون «ضد» و «احمد» دارد. در ادامه با هم میخوانییم:
* فیلم با آن که محصول سازمان هنری رسانهای «اوج» است، توقیف میشود، چرا؟
– یک اثر سینمایی قرار نیست با تمام دیدگاههای نهاد نظارتی مطابقت داشته باشد، لذا انتظاری که از یک فیلمساز میرود این است که در خدمت فرهنگ جامعه باشد بر این اساس در مواجهه با موضوعات فرهنگی نباید نگاه تکبعدی داشت تا از این حیث سازندگان فیلمهای سینمایی آسیب نبینند
امیرعباس ربیعی: اگر «لباس شخصی» در زمان خودش به نمایش درمیآمد، اتفاقات بهتری میافتاد.
* وقفه 7 ساله در اکران فیلم چه پیامدی داشت؟
– اگر «لباس شخصی» در زمان خودش به نمایش درمیآمد، اتفاقات بهتری میافتاد؛ با این حال فیلم هنوز هم طراوت و تازگی دارد به خصوص آن که پس از دو جنگ 12 و 40 روزه مقوله نفوذ برای مردم ملموستر شده است. در 7 سال گذشته که بحث حفره امنیتی در موضوعات سیاسی و اطلاعاتی مطرح میشد برخی آن را توهم توطئه دستگاههای مسوول عنوان میکردند، اما امروز نگاهها تغییر کرده است.
* چرا پرونده «حزب توده» را دستمایه اولین فیلم بلند سینمایی خود قرار دادید؟
– بررسی عملکرد حزب توده و گزارشهایی که درباره آن وجود دارد به لحاظ سینمایی خیلی جذاب است ضمن این که جای ژانر جاسوسی در سبد محصولات فرهنگی خالی بود. تودهایها در سالهای اول انقلاب از خود جریانی وفادار به انقلاب به نمایش میگذارند اما در عمل در زمین دشمن بازی کرده و خیانت میکنند، «لباس شخصی» میتواند تصویری از فهم درست از جریانشناسی سیاسی باشد.
«لباس شخصی» میتواند تصویری از فهم درست از جریانشناسی سیاسی باشد.
* شما در پایان فیلم درباره نفوذ حزب توده هشدار میدهید در حالی که در زمان ساخت اثر جریانی به این نام در کشور وجود ندارد!
– ماجرای نفوذ در «لباس شخصی» با دزدیده شدن یک سند و رساندن آن به دشمن معرفی میشود، در حالی که نفوذ لایههای عمیقتر دارد و آن اثرگذاری بر ذهن تصمیمگیران کشور است تا آنها را دچار اشتباه محاسباتی کنند، بر این اساس حزب توده میتواند نمادی از تمام جریانهای نفوذی باشد.
یک اثر سینمایی قرار نیست با تمام دیدگاههای نهاد نظارتی مطابقت داشته باشد.
* فیلم، تبلیغات کمرنگی داشت، چرا؟
– برای این که کمپین تبلیغاتی به خوبی برگزار نشد، البته اتمسفر اجتماعی که در کشور وجود دارد به فروش فیلم کمک کرد و کسانی که اثر را دیدند از آن اظهار رضایت داشتند و همین مساله موجب شد که لباس شخصی با تبلیغات دهان به دهان مردم پیش برود.
* کامیاب بهرودی
انتهای پیام/
