نتایج پژوهش گروهی از محققان آمریکایی پیرامون سلامت سالمندان، نشانداد؛ برای بهبود چشمگیر عملکرد فیزیکی در سنین بالا باید هنگام پیادهروی نه بر تعداد قدمها، بلکه بر سرعت خود تمرکز کنید.
به گزارش پایگاه خبری سرمایه و ثروت آنلاین، طبق یافتههای این پژوهش جدید، بزرگسالان، حتی سالمندان ضعیف و کمتوان، برای بهبود چشمگیر عملکرد فیزیکی باید هنگام پیادهروی بر سرعت خود تمرکز کنند نه تعداد قدمها.
به گفته محققان، افزایش سرعت پیادهروی فقط به اندازه ۱۴ قدم اضافی در دقیقه، میتواند تأثیرات معناداری بر سلامت و کیفیت زندگی این افراد داشته باشد.
براساس گزارش واشنگتنپست، ضعف یا سستی یک وضعیت شایع در سالمندان است که با علائمی مانند خستگی مداوم، کاهش قدرت و حرکت آهسته، فرد را در برابر استرسهای روزمره آسیبپذیرتر میکند و خطر زمینخوردن، بستریشدن در بیمارستان و ازدستدادن استقلال را افزایش میدهد.
پیادهروی به عنوان یک ورزش ساده و در دسترس، همیشه به عنوان راهکاری برای مقابله با این وضعیت توصیه شده است.
سریعتر پیادهروی کنید تا سالمتر بمانید
محققان همچنین با توجه به نتیاج بهدست آمده، میگوید: اینکه هنگام افزایش سرعت پیادهروی کمی عرق کنید، ضربان قلبتان کمی تندتر شود و کمی سنگینتر نفس بکشید، اشکالی ندارد؛ حتی در ۷۹ سالگی.
براساس یافتههای این پژوهش که در ژورنال PLOS One منتشر شده است، برای افزایش هوشمندانه سرعت پیادهروی خود، میتوانید از راهکارهای زیر استفاده کنید:
استفاده از مترونوم: با استفاده از یک اپلیکیشن مترونوم، آهنگ پیادهروی معمول خود را پیدا کنید. سپس با تنظیم آن بر روی پنج ضربان سریعتر در دقیقه، قدمهای خود را با ریتم جدید هماهنگ کنید.
تمرینات متناوب: دورههای کوتاه پیادهروی سریع را در میان پیادهروی معمول خود بگنجانید. به عنوان مثال، در یک پیست، در پیچها آرام و در مسیرهای مستقیم سریع راه بروید. این روش که به «پیادهروی ژاپنی» نیز شهرت دارد، بسیار مؤثر است.
کُندشدن با افزایش سن، یک امر طبیعی نیست و اغلب به یک بیماری زمینهای مربوط میشود.
محققان میگویند: کُندشدن با افزایش سن، یک امر طبیعی نیست و اغلب به یک بیماری زمینهای مربوط میشود. ما باید تلاش کنیم تا سالمندان خود را درحال راهرفتن با یک سرعت خوب نگه داریم.
البته آنهاتأکید دارند: هر ورزشی بهتر از بیتحرکی است. حتی پیادهروی با سرعت معمولی نیز مزایای خود را دارد. اما برای به حداکثر رساندن تأثیرات سلامتی ورزش و مبارزه مؤثر با علائم ضعف در دوران سالمندی، تمرکز بر روی افزایش تدریجی شدت و سرعت پیادهروی، میتواند یک استراتژی ساده و البته فوقالعاده مؤثر باشد.
ورزش میتواند تمایل به خودکشی را در نوجوانان کاهش دهد.
محققان در یک پژوهش علمی جدید دیگر، شواهد محکمی درمورد نقش ورزشهای گروهی برای کاهش تمایل به خودکشی در نوجوانان بهدست آورده است.
این مطالعه که روی دادههای بیش از ۸۰۰ هزار دانشآموز آمریکایی انجام شده، نشان میدهد که شرکت در فعالیتهای ورزشی بهطور قابل توجهی با کاهش افکار و رفتارهای مرتبط با خودکشی در ارتباط است.
نتایج این مطالعه در ژورنال Annals of Epidemiology منتشر شدهاست و نشان میدهد، در حال حاضر خودکشی به یک بحران جدی در میان نوجوانان تبدیل شده و هماکنون دومین علت اصلی مرگ برای کودکان ۱۰ تا ۱۴ ساله و سومین علت برای جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله در آمریکاست.
مطالعه جدید محققان دانشگاه واشنگتن با تحلیل دادههای جمعآوری شده بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۳، ابعاد این بحران را نشان میدهد:
در دوره راهنمایی: ۲۰.۵ درصد از دانشآموزان بهطور جدی به خودکشی فکر کردهاند.
در دوره دبیرستان: ۱۶.۶ درصد افکار خودکشی را گزارش کردهاند.
تأثیر ورزشهای گروهی بر کاهش تمایل به خودکشی در نوجوانان
کاهش میزان خودکشی در نوجوانان با انجام ورزش
این پژوهش یک ارتباط آماری قوی و پایدار را میان مشارکت در ورزش و سلامت روان نشان میدهد؛ دانشآموزانی که در ورزشهای گروهی و سازمانیافته شرکت میکردند، بهطور قابل توجهی کمتر افکار خودکشی، برنامهریزی برای آن یا اقدام به خودکشی را گزارش کردند. این ارتباط در میان دانشآموزان دبیرستانی، قویتر از دانشآموزان دوره راهنمایی بود.
سرپرست این گروه پژوهش تأکید میکند که مزایای ورزش بسیار فراتر از سلامت جسمی است.
ورزشهای سازمانیافته در افراد ساختار و نظم ایجاد میکنند.
ورزشهای سازمانیافته در افراد ساختار و نظم ایجاد میکنند، ارتباطات اجتماعی معناداری را شکل میدهند و حس تعلق به یک گروه را تقویت میکنند.
محققان میگویند: این عوامل میتوانند به عنوان یک سپر در برابر فشارهای شدیدی که نوجوانان امروزه با آن روبهرو هستند، عمل کنند.
با وجود این مزایای اثباتشده، این مطالعه یک روند نگرانکننده را نیز آشکار میکند: کاهش مشارکت نوجوانان در ورزش.
مشارکت دانشآموزان دبیرستانی در ورزش از ۵۷.۴ درصد در سال ۲۰۱۹ به ۴۹.۱ درصد در سال ۲۰۲۱ کاهش یافته و همچنان پایینتر از سطح قبل از همهگیری کرونا باقی مانده است.
طبق یافتههای پژوهش فوق، دلایل اصلی این کاهش عبارتند از:
افزایش هزینهها: که بهطور نامتناسبی بر خانوادههای کمدرآمد تأثیر میگذارد.
پیامدهای همهگیری کووید-۱۹.
و چالشهای روانی-اجتماعی: مشکلاتی مانند اضطراب، افسردگی و مسائل مربوط به تصویر بدن، که خود میتوانند مانعی برای پیوستن به تیمهای ورزشی باشند.
انتهای پیام
منبع: digiato
