بامداد بیات آهنگساز و نوازنده و فرزند زنده یاد بابک بیات امروز دوشنبه نهم تیر در 40 سالگی دار فانی را وداع گفت.
به گزارش پایگاه خبری سرمایه و ثروت آنلاین، بابک صحرایی شاعر، کارگردان تئاتر و نویسنده با اعلام این خبر در صفحه شخصی خود در فضای مجازی نوشت: « بامداد بیات پرکشید. کجا رفتی عزیز دلم، برادر کوچکم. توان نوشتن ندارم. لعنت به این تقدیر و روزگار»
مرحوم بامداد بیات متولد ۱۳ مرداد ۱۳۶۴ در تهران است. وی فرزند زنده یاد بابک بیات آهنگساز مطرح کشورمان و برادر دوقلوی باربد بیات بود.
این آهنگساز فعالیت در موسیقی را از کودکی نزد پدرش فرا گرفت و در سن ۱۱ سالگی به هنرستان موسیقی رفت.
در همین زمان بود که به کشور کانادا مهاجرت و در همان جا دیپلم موسیقی را در رشته موسیقی جاز از دانشگاه تورنتو دریافت کرد.
علاقه و حوزه کاری اصلی مرحوم بیات همچون پدرش موسیقی فیلم بود و در این مدت نیز در آثاری چون «خانه کجاست»، «عصیان» و تعدادی دیگر نیز به عنوان آهنگساز حضور داشت.
این در حالی است که وی در ساخت و تنظیم موسیقی فیلمهای «ساحره»، «دو زن»، «فریاد»، «قرمز»، «دستهای آلوده» و سریال «ولایت عشق» همراه و دستیار پدرش بودهاست.
از جدیترین فعالیتهای بامداد بیات باید به تنظیم قطعاتی از ترانههای پیش از انقلاب اسلامی پدرش به صورت بیکلام اشاره کرد که تحت عنوان مجموعه «بنبست» منتشر شدهاست.
تنظیم قطعات آلبومهای «دو نیمه رؤیا» و «سام و نرگس» با آهنگسازی بابک بیات و تنظیم قطعه «آسیمهسر» به همراه بهروز صفاریان در آلبوم «نون و دلقک» به خوانندگی محمد اصفهانی از دیگر فعالیت های مهم مرحوم بامداد بیات محسوب می شود.
به نوشته شرق، بامداد بیات تنها یک آهنگساز نبود؛ او منتقدی صریح و صاحبنظر در حوزه موسیقی پاپ نیز بود.
در گفتوگوهایی که از او بهجا مانده، صراحتاً از بیسوادی برخی تنظیمکنندگان، ضعف ترانهها، و فقدان عمق در موسیقی رایج انتقاد کرده است.
او باور داشت که تنظیمکننده باید سواد آکادمیک موسیقی داشته باشد و تنها با حس و تجربه نمیتوان موسیقی را پیش برد. همچنین از بیهویتی بسیاری از ترانهها و روی آوردن جوانان به موسیقیهای سطحی و کممحتوا گلایه داشت و موسیقی سنتی ایرانی را گنجینهای میدانست که بهناحق مهجور مانده است.
حسرت فریاد
بامداد در کنار کارهای رسمی، در آلبومهای مختلفی چون «حسرت فریاد» با صدای فرجام محمدی و «فقط نگاه میکنم» با صدای حامی نیز حضور داشت. درباره قطعه «گل مینا» که برای حامی ساخته بود، میگفت: «به عنوان هدیه به مادر عزیزش ساختم و حتی بابتش پولی نگرفتم؛ اما نام من را هم کنار حامی به عنوان آهنگساز زدند و این اتفاق تلخی برایم بود.»
زندگی با موسیقی
او بارها گفته بود: «من از موسیقی لذت نمیبرم، با موسیقی زندگی میکنم.» موسیقی برای او نه شغل، که تنفس و معنا بود. بامداد در همان گفتوگوهایش، از تجربه نزدیکی با مرگ در یک تصادف گفته بود؛ تجربهای که نگاه او به زندگی، مرگ و موسیقی را تغییر داده بود.
خانوادهای هنرمند
بامداد بیات فرزند اول خانواده بود. برادر دوقلویش باربد بیات، نوازنده ساز «فرنچهورن» است و در ارکستر جوانان تورنتو فعالیت دارد. خواهرشان غزل بیات نیز دارای تحصیلات عالی در رشته نقاشی و پژوهش هنر است.
مرگ نابهنگام بامداد بیات جامعه موسیقی ایران را در شوک فرو برد. او در جوانی، در اوج تجربه، دغدغهمندی و وفاداری به راه پدرش، چشم از جهان فروبست.
بامداد بیات نماد تلاش برای حفظ اصالت موسیقی فیلم در روزگار آشفته بازار موسیقی بود؛ هنرمندی که معتقد بود: «بابک بیات هنوز زنده است، چون صدای سازش هنوز شنیده میشود».
روحش شاد و یادش گرامی
