در حال حاضر برخی از داروخانهها اقدام به قطع همکاری با شرکتهای بیمه کردهاند و دارو و خدماتشان را به صورت آزاد عرضه میکنند. بعضی هم با بیمهها همکاری دارند اما داروهایی که درصد پوششدهی بیمه آنان زیاد است را دیگر ارایه نمیکنند؛ انسولین، اسپریهای تنفسی و… جزو این دسته از اقلام هستند.
داروخانهداران در این باره تاکید دارند: داروخانه باید پای بار، پول شرکت دارویی را تسویه کند و دارو را با پوشش 95 درصدی بیمه به بیمار بفروشد و با این تورم حداقل 6 ماه بعد پول خود را از بیمه دریافت نماید. در این روند اکثر مردم وقتی به داروخانه میآیند، میپرسند: قیمت نسخه من چقدر میشود، داروها بیمهای است؟ بسیاری پس از این که در جریان 3 برابر شدن نرخ دارو قرار میگیرند بدون آن که نسخه را تهیه کنند، میروند و یا فقط چند ورق از داروهایشان را میخرند…!
پایگاه خبری سرمایه و ثروت آنلاین در گفتوگو با دکتر محمد عبدهزاده، رییس سندیکای صاحبان صنایع داروسازی به بررسی تولید و قیمت دارو در کشور پرداختهاست که با هم میخوانیم:
* چرا داروخانهها دیگر زیر بار بیمه نمیروند؟
– برای این که دولت بار خود در حوزه دارو را بر دوش بخش خصوصی گذاشته است.
دکتر عبدهزاده: دولت میگوید ارز ترجیحی دارو حذف نشده، اما در وضعیت موجود ارزی وجود ندارد.
* منظورتان از دولت، کدام دستگاههاست؟
– شورای عالی بیمه، سازمان برنامه و بودجه، وزارت بهداشت و سیستمی که با دارو و تجهیزات پزشکی ارتباط دارد؛ در شرایط موجود تولیدکننده و واردکننده دارو برای ثبت سفارش یا تهیه مواد اولیه بایستی هزینههای لازم را به صورت پیش پرداخت بپردازد و بین 3 تا 6 ماه برای دریافت کالای خود در صف بماند، در حالی که در گذشته همه این فعل و انفعالات به صورت همزمان صورت میگرفت. دراین میان وقتی دارو تحویل مراکز درمانی میشود دوره چرخه آن و عملیات مالی مربوط 400 روز به طول میانجامد در حالی که حاشیه سود در این مدت تنها 25 درصد است آن هم در بازاری که باتوجه به تورم موجود نرخ تامین سرمایه حداقل 36 تا 42 درصد میباشد. در مورد داروخانهها و پرداخت بدهیشان به شرکتهای دارویی آنها میبایست مطالبات خود را از بیمهها وصول کنند که این پروسه معمولا بالای 6 تا 7 ماه زمان میبرد، البته بیمهها هم توجیههایی مانند زیانهای عملیاتی، طلبهای سنواتی و تخصیص سازمان برنامه و بودجه را دارند که چنین روندی منجر به قفل شدن زنجیره تامین مالی میگردد. نکته قابل تامل این است که من تولیدکننده باید تعهدات خود را در قبال دولت به موقع انجام دهم اما برای دریافت مطالباتمان باید به دستگاههای دولتی التماس کنیم.
دریافت وصول مطالبات داروخانهداران از بیمهها، بالای 6 تا 7 ماه زمان میبرد.
* شما به تاخیر پرداخت داروخانهها به تولیدکنندهها اشاره کردید در حالی که داروخانهداران تاکید دارند که پول شرکتهای دارویی را پای بار تسویه میکنند!
– نه این طور نیست؛ خرید داروخانهها به ندرت نقدی است! البته برخی شرکتها پول داروهای وارداتی را پای بار دریافت میکنند اما در مورد داروهایی که تولید داخل است معمولا پرداخت داروخانه به صورت میانگین سه ماه طول میکشد.
* زمستان سال گذشته، دولت هنگام حذف ارز ترجیحی وعده کرد که این موضوع شامل دارو نشود، در حال حاضر شرایط چگونه است؟
– دولت میگوید، ارز ترجیحی دارو را حذف نکرده ولی در وضعیت موجود ارزی وجود ندارد!
* یعنی تولیدکنندگان دارو، ارز خود را از تالار دوم تهیه میکنند؟
– یک بار در دی ماه 1404 تخصیص ارز با دلار 70 هزار تومان انجام گرفت اما در سال جدید به غیر از 70 قلم دارو بقیه داروها با دلار 140 هزار تومان تولید میشوند.
هزینه تولید داروها با دلار 140 هزار تومان
* پس همین موضوع باعث شده که قیمت دارو حداقل 3 برابر شود؟
– وقتی ارز از 28 هزار تومان به 140 هزار تومان میرسد شما با رقمی معادل 5 برابر روبرو هستید که این مساله فقط درباره ماده موثر میباشد ضمن این که مواد جانبی و بستهبندی هم گران شده است، به این پروسه باید حقوق و دستمزد را که 60 درصد بالا رفته را نیز اضافه کرد.
* اجزای پتروشیمی چه تاثیری در افزایش قیمتها داشته است؟
– در موردی مانند سرم ما پروپیلن را کیلویی 70 هزار تومان میخریدیم اما اکنون این رقم به 430 هزار تومان رسیده؛ بیشترین قیمت تمام شده سرم هم مربوط به ظرف آن است و بقیه هزینه زیادی ندارد.
* نیلوفر خلیلی
انتهای پیام/
