براساس سند چشمانداز 1404 قرار بود صنعت نساجی ایران به رتبه سوم منطقه و رده پنجاهم جهان دست پیدا کند که این امر تحقق نیافت.
بررسیها نشان میدهد نرخ تمام شده یک محصول نساجی در ایران، سی تا چهل درصد از کشورهای همجوار بالاتر است، تعرفه بالای گمرکی برای ماشین آلات بافندگی، معضل مهمی برای تولیدکنندگان است.
در این روند تولیدکنندگان دیگر کشورها با عضویت در سازمان تجارت جهانی اجباری برای پرداخت تعرفه کالا ندارند، لذا حضور در WTO گامی برای اقتصاد نساجی و صنایع وابسته به آن در ایران خواهد بود تا شاید بتوانند وارد بازار جهانی شوند.
پایگاه خبری سرمایه و ثروت آنلاین در گفت وگو با سیدشجاعالدین امامی رئوف، دبیر انجمن صنایع نساجی ایران به بررسی شرایط این صنعت در کشور پرداختهاست. در ادامه میخوانیم:
* ارزش صنعت نساجی در ایران چقدر است؟
– این صنعت در کشور ما 15 میلیارد دلار ارزش دارد و شامل محصولات نهایی مانند پوشاک، کالای خواب، پتو، حوله، پرده، روتختی، فرش، موکت، پوشک بچه و… است و بعد از غذا و دارو جزو اولویتهای مصرف خانوار به شمار میرود و در موضوعاتی مانند پنبه، پشم و… ارتباط زنجیرهای با بخشهای کشاورزی، دامداری و پتروشیمی دارد.
دبیر انجمن صنایع نساجی: توزیع لباس قاچاق عمدتا بر عهده آنلاین شاپهاست.
* از نظر ماشینآلات، این صنعت در کشور به روز میباشد؟
– 98 درصد صنعت نساجی در ایران متعلق به بخش خصوصی است و سرمایهگذاران در این حوزه همواره تلاش داشتهاند که این موضوع را در اولویت برنامههایشان قرار دهند لذا در موضوعاتی چون نخ، الیاف، رنگرزی، چاپ و… ماشینآلات از فناوری روز برخوردار هستند. در این میان به واسطه تحریمهای اقتصادی و شدت گرفتن آن در سالهای اخیر، تولیدکنندگان ایرانی به خرید ماشینآلات دست دوم از کشورهای همسایه مانند ترکیه روی آوردهاند و شرکتهای دانش بنیان داخلی هم سعی در اورهال آنها داشتهاند.
* چرا ایرانیان در حوزه محصولات نهایی نساجی مانند پوشاک گرایش به کالای خارجی دارند؟
– باید دید کالای خارجی که شما به آن اشاره میکنید، چیست؛ یک بخش محصولات ایرانی هستند که به نام خارجی عرضه میشوند. گروه دوم هم کالاهای قاچاق میباشند که بیشتر «آنلاینشاپ»ها کار توزیع آنها را برعهده دارند نکته جالب توجه درباره کالای قاچاق این است که آنها عمدتا «استوک» میباشند.
کالای استوک محصولی است که در فصل خود به دلیل سایزبندی، تغییر مد و… به فروش نرفته و روی دست فروشنده مانده است.
* منظورتان از «استوک» دست دوم یا تاناکوراست؟
– نخیر، منظور من از «استوک» کالایی است که در فصل خود عرضه شده ولی به دلیل سایزبندی، تغییر مد و… روی دست تولیدکننده و فروشنده مانده و فروش نرفته است. بر این اساس بایستی در پایان فصل به صورت حراج و با تخفیف بار دیگر عرضه شود که معمولا زیر قیمت میباشد.
تولیدکنندگان داخلی پوشاک توان رقابت با دیگر کشورها را ندارند.
* بعضا آنلاینشاپها، محصولاتی از برندهای مختلف را زیر قیمت میفروشند، داستان این نوع کالاها چیست؟
– فرض کنید برندی مانند آدیداس یا نایک، یک پوشاک ورزشی را در تیراژ یک میلیون به تولیدکننده چینی، پاکستانی یا بنگلادشی سفارش میدهند، این تولیدکننده برای این که در بخش کنترل کیفیت محصولش دچار مشکل نشود 100 تا 200 هزار عدد بیشتر از آن پوشاک تولید میکند و پس از تحویل سفارش به برند، میتواند محصول اضافهای که در اختیار دارد را با قیمت کمتر و تحت عنوان «استوک» به مشتریان جهانی بفروشد، لذا در همین نقطه است که تولیدکننده ایرانی توان رقابت خود را با کالای ارزان خارجی از دست میدهد.
مساله دیگری که باید به آن توجه داشت موضوع حمل و نقل مواد اولیه است که در ایران خیلی گران میباشد، مثلا چیپس پلی استر که حدود 2/1 دلار است در کشور ما 40 سنت گرانتر به واسطه موضوع حمل ونقل درمیآید و تا 6/1 دلار تمام میشود در حالی که در چین این عدد 1/1 دلار است ضمن این که الیاف، نخ، رنگ و مواد کمکی نساجی چینی هم ارزانتر میباشد و ما توان رقابت با آنها را نداریم. در این روند باید از مصرفکننده ایرانی خواست که در خریدهایش، کالای داخلی را در اولویت قرار دهد هرچند با سلیقهاش همخوانی چندانی نداشته باشد این مهم کمک خواهد کرد تا زنجیره تولید در ایران با قوت و قدرت تداوم داشته باشد.
* عبدالله خلیلی
انتهای پیام/
