«افعی تهران» تازهترین مجموعه سامان مقدم در شبکه نمایش خانگی با تمرکز بر زندگی یک منتقد سینما که رویای فیلمسازی دارد، مسایل مختلف اجتماعی از جمله کودکآزاری را مطرح میکند.
نقطه قوت سریال، روایت همراه با طنز زندگی طبقه متوسط و گرفتاریها و مناسبات این گروه حساس شهری است. عنصری که در سینما و سریالها غریب بوده چرا که در اغلب فیلمها یا طبقه فقیر دستمایه خلق شوخی و کمدی است یا به زندگی قشر مرفه توجه شده، از این منظر «افعی تهران» به دلیل انعکاس تصویر درست از این طبقه فراموش شده، ارزشمند است. آرمان (پیمان معادی) به عنوان شخصیت اصلی با مشکلات مالی مختلف مواجه است و رابطه با همسر سابقش (آزاده صمدی) و علاقه به تراپیستش (سحر دولتشاهی) موتور حرکت درام و جذب مخاطب میباشد اما مهمتر از آن روایت سریال از فضای پشت صحنه سینما و روابطی است که اغلب درباره آن سکوت میشود. «افعی تهران» به شیوه اغلب سریالهای «مقدم» فضایی شیک و امروزی دارد، انتخاب موسیقی، لوکیشنها، طراحی لباس و مناسبات شخصیتها بدون این که پرزرق و برق و لوکس باشد، نشاندهنده سلیقه و زیباییشناسی کارگردان است.
* «افعی تهران» روایتی تازه از مناسبات و گرفتاریهای طبقه حساس جامعه دارد.
«افعی تهران» اولین نمونه جدی در سریالسازی با محور حقوق کودکان است. کارگردان بدون این که از نگاههای سنتی دفاع کند یا شعار بدهد در هر قسمت اشارهای به وضعیت کودکان دارد. رویارویی آرمان با پدرش پس از سالها، رفت و برگشتهای ذهنی او به گذشته تاریکی که سپری کرده و تمرکز روی احوال بابک، پسر خردسالش فضایی ایجاد کرده که صدای کودکان و زنان را به گوش جامعه میرساند. در سینمای ایران، فیلمهای ظاهراً اخلاقی با شخصیتهای اتوکشیده با کمترین میزان تاثیرگذاری روی مخاطب ساخته میشود و بسیاری بیش از آن که ظرفیت داشته باشند، ادعا دارند اما «افعی تهران» یکی از اخلاقیترین سریالهای نمایش خانگی است.
