- فریال مستوفی: سرمایه گذاران چینی محتاط ترین سرمایه گذاران دنیا هستند، آنها و سرمایه گذاران روسی به تفاهمات صورت گرفته روی کاغذ بسنده نمی کنند.
- وقتی دولت بر ضرر واحدهای تولیدی مالیات می بندد آنها را با فشار مالیاتی مجبور به تعطیل می کند و از این جا فرار سرمایه از کشور آغاز میشود.
آمارهای بانک مرکزی نشان میدهد که رقم خالص حساب سرمایه به منفی ۶ میلیارد و ۳۴۱ میلیون دلار رسیده که از خروج این میزان سرمایه از کشور در شش ماه اول سال جاری حکایت دارد. اتاق بازرگانی تهران در این باره تاکید دارد: عمل مسئولان به وعدههای داده شده بدترین نمره را در بین مولفههای شاخص امنیت سرمایهگذاری از آن خود کرده است به باور سرمایهگذاران دولتها وعده میدهند اما به آن عمل نمی کنند که همین امر بر امنیت سرمایهگذاری موثر می باشد.
در این میان بر اساس آخرین داده های دولت ترکیه در پی کاهش ارزش لیر، ایرانیان هزاران خانه در این کشور خریداری کرده اند که ارتباط مستقیم با افزایش قیمت آپارتمان در تهران و در پاییز ۱۴۰۰ داشته است.
«سرمایه و ثروت» درباره علل فرار سرمایه از کشور و عدم تمایل سرمایه گذاران برای سرمایه گذاری در ایران با فریال مستوفی رییس کمیسیون بازار پول و سرمایه اتاق بازرگانی تهران گفت و گویی انجام داده است که در ادامه میآید:
- برنامه دولت، جذب سرمایه ایرانیان خارج از کشور است، نظرتان در این باره چیست؟
شاخص های اقتصادی در کشور از نرخ بیکاری بالا خبر میدهند در این روند سرمایهگذاری چه داخلی و چه خارجی یکی از راهکارهای موثر برای برطرف کردن این چالش بزرگ است.
در جذب سرمایه خارجی قطعاً ایرانیان مقیم خارج از اولویت بالاتری برخوردار هستند چون ایرانی می باشند و قطعاً تمایل بیشتری به سرمایهگذاری در کشورشان دارند تجربه سایر ممالک هم نشان می دهد که برای جلب سرمایه گذار ابتدا باید اتباع آن کشور را که در خارج هستند جذب کرد. برای نمونه در چین اولین سرمایهگذارانی که برای سرمایهگذاری آمدند چینی های مقیم سنگاپور و اروپا بودند و با امنیتی که در این زمینه ایجاد شد در کنار ارتباطات بین المللی امکان جذب سرمایه از اتباع کشورهای دیگر نیز فراهم گردید.
- چرا ایرانیان مقیم خارج تاکنون برای سرمایهگذاری در ایران پا پیش نگذاشتهاند؟
برای اینکه رفتاری در خور با بخش خصوصی فعال در ایران صورت نمیگیرد و از آنان حمایت به عمل نمیآید در واقع سرمایهگذار مانند یک پرنده است که با کوچکترین صدایی می پرد، هشدارهایی که اخیرا اتاق تهران داده برای این بوده که به این نکته توجه شود ما در حال حاضر حدود ۵ تا ۶ میلیون ایرانی در خارج داریم که ثروت شان حدود ۲ هزار میلیارد دلار برآورد میشود!
- پتانسیل ایران در منطقه برای جذب سرمایهگذاری خارجی چگونه است؟
ظرفیت های اقتصادی در کشور به گونهای است که میتواند ایران را تبدیل به هاب منطقه کند و سرمایه گذاران خارجی برای ورود به آن سر و دست بشکنند! چین پس از آنکه در جذب سرمایه گذاری خارجی موفق شد در شرایطی قرار گرفت که اتباع خارجی را برای ورود به کشورش گزینش می کرد.
آمار «آنکتاد» می گوید: در سال ۲۰۲۰ میلادی جذب سرمایه خارجی در ایران ۱.۳ میلیارد دلار بوده که نسبت به سال های پیش از این روند کاهشی داشته است یعنی در مقایسه با سال ۲۰۱۹ حدود ۱۱ درصد افت مشاهده می شود.
- با سیاست «نگاه به شرق» در دولت سیزدهم چقدر میتوان به جذب سرمایه گذاران روسی و چین امیدوار بود؟
اصولا جذب سرمایهگذار از چینی گرفته تا روسی، آمریکایی، اروپایی، هندی و …. مستلزم ایجاد بازنگری در برخی امور است لذا اگر اصلاحاتی در وضعیت فعلی صورت نگیرد و امنیت سرمایهگذاری و آزادی اقتصادی در شرایط مطلوب قرار نگیرد نمی توان به امضای قرارداد بین تهران و مسکو و پکن امید داشت چرا که سرمایهگذار به تفاهمات انجام شده بر روی کاغذ بسنده نمی کند. بد نیست بدانید که چینیها محتاط ترین سرمایه گذاران دنیا را دارند و اهل ریسک نیستند.
- بعد از سرخوردگی مردم از سرمایه گذاری در بورس و محقق نشدن وعدههای دولت دوازدهم و سیزدهم در بازار سرمایه سرمایهگذاران خرد کماکان در بازارهایی چون ارز، سکه، خودرو و… در حال انجام معامله هستند چرا برنامهای برای هدایت این سرمایهها در جهت رونق تولید نداریم؟
اصولاً بازار سرمایه از این جهت مهم است که بتواند تامین مالی انجام دهد ولی زمانی که دولت مردم را به سرمایه گذاری در بورس تشویق می کند و آنها به میدان میآیند و بعد میبینند که پولشان صرف جبران کسری بودجه دولت شده است به بازارهای موازی دیگر پناه می برند چرا که بایستی در شرایط تورمی کشور ارزش پولشان را حفظ کنند.
در مورد تولید هم باید گفت ۶۲ درصد از بودجه مملکت از مالیات تامین میشود در حالی که بسیاری از تولیدکنندگان در شرایط موجود زیان میدهند و دولت بر ضرر آنها مالیات می بندد! لذا بنگاههایی که اکنون با یک سوم ظرفیت شان فعالیت میکنند با فشار مالیاتی مجبور به تعطیل می شوند و از این جا، ماجرای فرار سرمایه از کشور آغاز میشود.
