یکی از اتفاقهای خوب و جالب جشنواره فیلم فجر امسال، حضور ابوالفضل جلیلی در بخش رقابتی آن بود. این کارگردان شناختهشده پس از ۲۷ سال به فجر بازگشت و حالا امیدواریها برای اکران عمومی فیلمش، بسیار بیشتر از هر زمان دیگری طی ۳ دهه گذشته است.
جلیلی از سال ۶۲ مشغول فیلمسازی است و به جز چند فیلم اولیهاش که آنها هم به شکلی محدود به روی پرده رفتند، هیچ فیلمی از او با عنوان «اکران گسترده عمومی» مواجه نشد. جالب آنکه فیلمهای این کارگردان، نهتنها مشکل چندانی برای نمایش عمومی نداشتند بلکه به دلیل پرداختن به مولفههای اخلاقی، گزینههای موردعلاقه مدیریت سینمایی نیز بودند؛ علیالخصوص آنکه قهرمان آثار جلیلی، عموما از طیف نوجوان هستند که مساله آیندهسازی و خواستهای انسانی آنها بر دیگر وجوه زیرساختی اثر برتری دارد.
- اکنون امیدواری برای اکران عمومی فیلم “داد” بیش از هر زمان دیگری است.
اینکه چرا این فیلمهای اخلاقی و تربیتی در تمام این دههها، جایی در اکران نداشتند، خود محل سوال است. جلیلی هر چند در تمام این سالها، در سینمای ایران بروزی چندانی نداشت اما اکنون ۳۰ سال است که از سوی جشنوارههای کوچک و بزرگ جهانی مورد تقدیر قرار میگیرد. جلیلی بهطور متوسط هر سال یکبار برنده یک جایزه جهانی شده است که این رکورد، در میان سینماگران ایرانی کمتر یافت میشود.
فیلمهای جلیلی چون در جشنوارههای مختلف نمایش داده میشد، طبق آییننامه جشنواره فجر نمیتوانست در این رویداد حضور داشته باشد اما امسال حذف این بند، فرصتی برای کارگردان مولف سینمای ایران به وجود آورد تا پس از ۲۷ سال با «داد» به فجر بیاید. فیلمی که باز هم قهرمان اصلیاش، یک نوجوان است که در یک دوراهی اخلاقی، محک میخورد و روایت را به جلو پیش میبرد.
