توهین پیرمرد هوادار تیم سپاهان به بانوان حاضر در ورزشگاه آزادی در بازی با پرسپولیس بازتاب گسترده ای داشت.
برخی از رسانهها و همچنین چهرههای ورزشی کشور مواضع تندی علیه سخنان این مرد نشان دادند.
باشگاه پرسپولیس آن را اتفاقی جنجالی از سوی رقیب اعلام کرد و اوسمار ویرا سرمربی این تیم نیز با انتشار تصویری از بانوان پرسپولیسی حاضر در ورزشگاه آزادی در صفحه شخصی اینستاگرامش یک کلمه را با سه هشتگ به زبانهای ایرانی – انگلیسی و برزیلی یادآورشد: «#احترام»
البته توهین این هوادارنما به زنان طرفدار پرسپولیس به قدری چندش آور بود که همه دوست داران فوتبال ایران از تیم های مختلف به استثنای سپاهان به این هتاکی پاسخ داده، آن را به شدت محکوم کردند.
تا جایی که مسئولان فوتبال ایران هم به مساله ورود کرده و در اقدامی سریع برای مجازات خاطی، این هوادار سپاهانی را برای ۱۰ سال از حضور در ورزشگاه ها محروم کردند.
در پی بازتاب های این پدیده ناخوشایند، برخی نظر دادند که صرف مجازات محرومیت از حضور در عرصه بازی، نه تنها نفعی برای فوتبال کشور ندارد بلکه مشکلی را در این خصوص حل نخواهد کرد در واقع چنین رفتارهایی متداول و به نوعی عادی شده است و هواداران برخی از تیم ها معمولا با رفتارهای پر تنش و پرخاشگرانه مانند توهین به تیم مقابل یا طرفداران آنها، سعی در جبران گوشه ای از ضعف های حرفه ای تیم مورد علاقه خود دارند.
برخی دیگر بر این باورند که می بایست اساسنامه و یا مقررات مشخصی درباره رفتار هواداران به باشگاه ها ابلاغ شود تا هواداری که به صورت سازماندهی شده از سوی کانون هواداران یک باشگاه به ورزشگاه می رود، از نظر اخلاقی فیلتر شده، برای سوء رفتارهای احتمالی، نه فقط شخص هوادار بلکه کانون هواداران باشگاه نیزپاسخگو باشد.
و عده ای دیگر اعمال مجازات های بازدارنده، مثل محرومیت و جریمه باشگاه به خاطر رفتار هوادار خاطی، محرومیت کیفری برای توهین کننده از سوی مدعی العموم و البته سپرده شدن یک مسئولیت اجتماعی به هوادار خاطی را پیشنهاد می دهند.
بنابر دیدگاه اخیر نباید صرفا با محرومیت حضور در ورزشگاه، از کنار چنین رفتارهایی عبور کرد بلکه با گماردن خاطی به انجام امور خدماتی در سازمان هایی مثل بهزیستی یا ارائه خدمات شهری نظیر کمک به کارگران خدمات عمومی در نظافت خیابان ها و معابر در مدت زمانی معقول، علاوه بر متنبه کردن هوادار می توان نفعی عمومی را نیز متوجه جامعه کرد.
هوادار مسن سپاهان
البته در این بین مجازات تیم هوادار فوق نیز می تواند مورد توجه قرار گیرد تا مسئولیت باشگاه ها در خصوص حفظ احترام متقابل به حریف از سوی هواداران شان گوشزد شود.
به هر حال پدیده اجتماعی شومی به زشت ترین شکل ممکن در یک مکان ورزشی به تصویر کشیده شد، عامل آن مجازات شد و واکنش هایی در فضای مجازی و مطبوعاتی ظهور یافته، پیشنهادهایی برای جلوگیری یا کنترل آن ارائه گردید.
اما آیا این مساله اینجا به پایان خواهدرسید؟ آیا دیگر بازی های فوتبال، استادیوم های ورزشی، مراکز تفریحی و یا تجاری و یا حتی کانون ناپیدای خانواده ها شاهد چنین توهین های جسورانه و مشمئزکننده به زنان کشور نخواهدبود؟ بسیار ساده لوحانه خواهد بود اگر فکر کنیم همه چیز به خوبی به پایان رسیده است.
اهانت به حریم جنسیتی
اهانت لیدر مسن سپاهان به حریم جنسیتی هواداران پرسپولیس که متاسفانه با سربند یا زهرا برخلاف اخلاق معنوی صورت گرفت، نه صرفاً برخاسته از هیجانات یک مرد، بلکه نماینده تفکر و جریانی است که ریشه در هویتی اجتماعی داشته، هر زمان با شمایلی جدید به منصه ظهور می رسد. به عبارتی ویژگی ای اجتماعی است که نشان از پایین بودن آستانه تحمل مرد در برابر حضور اجتماعی موفق زن دارد.
در جامعه ای که زن پشت فرمان ماشین، راس مجموعه ای مدیریتی، یا در یک استادیوم ورزشی ابزار طنز برای فرونشاندن التهابات شخصیتی مردانه می شود نوعی دیگر از همان کنشی است که در خانواده با ارزیابی های جنسیتی مردسالارانه، به صورت خشونت خانگی بروز می یابد.
در حقیقت مردانی که تمامی ارزش ها را در انحصار خود تعریف کرده با همه ادعاهای اخلاق دینی و یا روشنفکرانه هنوز تاب تحمل حضور زن در عرصه های اجتماعی را ندارند، بیانگر تفکری هستند که بایست ترمیم شود تا کنش های معیوب برخاسته از آن، اصلاح و یا حتی حذف گردند.
این همان نقص اجتماعی است که برای رفع و یا گریز از محدودیت های ایجابی آن، در پاره ای از موارد شاهد بروز رفتار مقابله گرانه از سوی برخی زنان و یا توسل به کنش های مردمآبانه نظیر پرخاش های گفتاری از سوی آنها هستیم.
بنابراین چه مجازات برای فرد اعمال شود یا جمع منتسب به آن، چه به صورت محرومیت باشد یا واداشتن به انجام امور خدماتی، تنها پاک کردن صورت مساله است، چرا که مشکل اصلی اصلاح تفکر و اندیشه برانگیزاننده چنین کنش هایی است که تا خودآگاهی جمعی در زمینه ناسالم بودن آن ایجاد نشود هرگز تحقق نخواهدیافت.
پیش داوری غیرمسئولانه
ذهن جمعی هرگاه تفاوت جنسیتی را ملاک ارزیابی ها قرارندهد، حضور زنان را نه یک محدودیت بلکه فرصتی اجتماعی بداند، موضع گیری و پیش داوری های غیر مسئولانه را واگذارد و پایبندی به اخلاق جمعی و احترام متقابل را سرلوحه امور قراردهد شاید بتوان امیدوار به اصلاح رفتارها و ساختارهایی بود که اساس شکل گیری نهادهای اجتماعی هستند.
سوسن پاکدل
