با وجود انتقادات گسترده از سوی کاربران، فعالان مدنی و حتی برخی نمایندگان مجلس، فیلترینگ در کشور نه تنها متوقف نشده، بلکه گستردهتر هم شده است.
گسترده تر شدن فیلترینگ
بنا به گزارش های موجود، از سال 1384 تا 1402 و در دولتهای احمدینژاد، روحانی و رییسی دهها پلتفرم فیلتر شدهاند که از جمله آنها میتوان یوتیوب، یاهو مسنجر، وایبر، تلگرام، کلاب هاوس، واتساپ، اینستاگرام، گوگلپلی و… را نام برد.
پلتفرمهای خارجی
یکی از محورهای اصلی این سیاست «تقابل با پلتفرمهای خارجی فاقد نمایندگی رسمی در ایران» است.
شورای عالی فضای مجازی بارها اعلام کرده که دسترسی آزاد به سرویسهایی نظیر تلگرام، اینستاگرام یا یوتیوب در غیاب توافقات با حاکمیت ایران، امکانپذیر نیست. به همین دلیل هر زمان که فعالیت این پلتفرمها با تحولات اجتماعی یا سیاسی همزمان شود به سرعت در دستور فیلتر قرار میگیرند.
کنترلگری به جای پاسخگویی به افکار عمومی
در این روند بسیاری از صاحبنظران بر این باورند تا وقتی که ترکیب، اختیارات و رویکرد شورای عالی فضای مجازی تغییر نکند امکان رفع فیلتر گسترده و بازگشت پلتفرمهای بینالمللی بعید خواهد بود. از نظر آنها این شورا به عنوان نهاد بالادستی و فاقد پاسخگویی مستقیم به افکار عمومی به جای تنظیمگری، بیشتر به سمت کنترلگری متمایل شده است.
فیلترینگ عامل آسیب رساندن به اقتصاد دیجیتال
در چنین شرایطی نه تنها رفع فیلتر، بلکه حتی اصلاح مسیر حکمرانی دیجیتال در کشور نیز به تصمیمات همین شورا گره خورده است. شورایی که با وجود آن که رییس جمهور، ریاست آن را برعهده دارد و بارها مخالفت خود را با فیلترینگ اعلام کرده و آن را عامل آسیب رساندن به اقتصاد دیجیتال و… دانسته است تا به امروز راه خود را در پیش گرفته و تغییری در سیاستهای فیلترینگ ایجاد نکرده است.
عبداله خلیلی
