مجمع جهانی اقتصاد در گزارشی به ارائه نظریه های موجود برای پاسخ به این سوال پرداخته که چرا با بالا رفتن سن، گذر زمان زودتر احساس می شود.
گذشت ظاهری سریع زمان، نتیجه مسئولیت ها و دغدغه های بزرگسالی نیست و تحقیقات نشان داده که گذشت زمان برای افراد مسن که سرشان شلوغ است، سریع تر درک می شود.
در واقع، وقتی انسان با موقعیت های جدید روبرو می شود، مغز وی خاطرات دقیق غنی تری ضبط می کند بنابراین یادآوری او از آن وقایع کندتر از خود آن ها برایش به نظر می رسد. این نظریه در مورد افرادی که سقوط آزاد را تجربه می کنند، آزمایش خود را پس داده است. نظریه مورد بحث ادامه می دهد که هر چه سن انسان بالاتر می رود، بیشتر با دنیای اطراف آشنایی دارد و متوجه جزئیات محیط هایی مانند منزل و محل کارش نیست. اما در مورد کودکان دنیا اغلب مکانی ناآشنا و پر از تجارب جدید است و این بدین معناست که آن ها نیروی مغزی بیشتری برای بازپیکربندی ایده های ذهنی دنیای بیرون دارند. بر اساس این نظریه، این موضوع زمان را برای کودکان کندتر از بزرگسالانی جلوه می دهد که در یک سبک زندگی تکراری گرفتار شده اند.
بنابراین هر چه انسان با تجارب روزانه زندگی آشناتر می شود، زمان برای او سریع تر می گذرد و این آشنایی در مجموع با بالارفتن سن بیشتر می شود.
گفته می شود مکانیسم زیست شیمیایی موجود در پس این نظریه، تاثیر ترشح فرستنده عصبی دوپامین بر روی درک از محرک های جدیدی است که به انسان در سنجش زمان کمک می کنند. پس از سن ۲۰ سالگی و بعد از آن تا کهنسالی، سطح ترشح دوپامین افت می کند و این موضوع باعث می شود گذشت زمان سریع تر حس شود.
