* جلال آل احمد میگفت، گاو فیلم مهمی است و نباید آن را یک بار دید.
فیلم «گاو» در تاریخ سینمای ایران مانند «همشهری کین» میماند کما این که بعد از گذشت چند دهه، منتقدان، این اثر را بهترین فیلم سینمای کشور میدانند. در مورد «گاو» روایتها و متنهای متعددی منتشر شده که یکی از آنها خاطره مرحوم داریوش مهرجویی در اسفند ۴۷ از اکران فیلم در نزد جمعی از مشهورترین روشنفکران ایران است. او میگوید: «از میان جمع انتلکتوئلها، آقای منوچهر انور معتقد بود که فیلم از نظر بصری بسیار درخشان است اما در مورد داستان دیالوگها «پوچ و پرتاند» و حادثه آن طور که باید و شاید واقعی جلوه نمیکند. از نظر آقای جلال آل احمد، گاو فیلم مهمی است و نباید آن را یک بار دید. وی همچنین تاکید دارد: فضای «شوم و تیره» کتاب در فیلم نیست.
از دیدگاه آقای دکتر رضا براهنی، فیلم فوقالعاده است. او چند بار این کلمه را تکرار و عنوان کرد که من دستی به فیلم نزنم. به باور خانم سیمین دانشور هم فیلم برخلاف نمایش آن روی شخص مش حسن زیاد تاکید نمیکند و از این رو نسبت به تئاتر گاو «ناموفق»تر است.
خاطره مرحوم عزتالله انتظامی(۱) بازیگر نقش مش حسن هم از گاو شنیدنی است. او در این باره میگوید: یک روز از مادرم خواستم که بره فیلم «گاو» رو ببینه. بعدازظهر که نمازش تموم شد گفتم مادر این فیلمی که من بازی کردم، میدونی از این رقص، مقصها و آوازها نداره، میخوای عصری با بچهها بری فیلم رو ببینی؟
مادرم یه نگاهی بهم کرد و بعد از مکثی، سر تکون داد و گفت: مادر همین یه کارم مونده بود! پدر هم هیچی… در واقع پدر ومادرم تا زمانی که زنده بودن هیچ فیلمی از من ندیدن…
* پینویس:
(۱) انتظامی برای بازی در فیلم گاو، جایزه هوگوی نقرهای جشنواره شیکاگو را از آنِ خود کرد.
