پس از آزادسازی واردات خودرو در سال ۱۴۰۱ دولت سیزدهم وعده داد خودروهای اقتصادی را وارد بازار کند. در آن دوره گفته میشد این خودروها در حدود ۷ تا ۱۰ هزار دلار قیمت داشته و فروش اقساطی نیز برایشان پیشبینی شده است. در این روند، صحبت از تولید و عرضه ۳۰۰ هزار خودروی اقتصادی داخلی نیز به میان آمد.
وزارت صمت در این عرصه چنان خود را جدی نشان میداد که مصرفکنندگان از بازار داخلی عقبنشینی کرده و منتظر ورود خودروهای اقتصادی با کف قیمتی ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان بودند.
* وعده دولت سیزدهم برای واردات و تولید خودروهای اقتصادی پوپولیستی بود!
حال با گذشت دو سال از آن وعدهها و پایان عمر دولت سیزدهم نه تنها خودروی اقتصادی وارد نشد بلکه تولید این خودروها در ایران خودرو و سایپا هم به مرحله عمل نرسید! بر این اساس واردات خودروهای کارکرده که از مصادیق اتومبیلهای اقتصادی به شمار میرود نیز در هالهای از ابهام قرار گرفت.
تحلیلگران بازار خودرو بر این باورند که چنین وعدهای از ابتدا با هدف پوپولیستی مطرح شد چرا که باتوجه به قیمت نهایی برخی اتومبیلهای وارداتی که به ۴ میلیارد تومان میرسد عمده خریداران آنان افراد متمول خواهند بود. لذا باید گفت مصرفکنندگان اتومبیل در بازار ایران به سه دسته تقسیم میشوند؛ گروه اول کسانی هستند که قدرت خریدشان خودروهای داخلی با قیمتهای ۳۰۰ تا ۷۰۰ میلیون تومان است. دسته دوم مصرفکنندگانی میباشند که به سمت خرید خودروهای مونتاژی با قیمتهایی در محدوده ۸۰۰ میلیون تا ۲ میلیارد تومان سوق داده میشود و گروه سوم هم خریداران خودروهای وارداتی هستند که در کمترین حالت ممکن باید مبالغی بالای ۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان بپردازند.
