فوتبال یکی از رشتههای ورزشی پرفشار است که مصدومیت جزء لاینفک آن به شمار میرود. در این روند، آسیبدیدگی در میان فوتبالیستهای کشورمان بالاست که شایعترین آنها، کشیدگی همسترینگ و پارگی رباط صلیبی میباشد که در فصل گذشته 10 بازیکن به همین دلیل، مسابقات لیگ را از دست دادند.
پزشک سابق تیم سپاهان در این باره گفت: از عوامل مهم در مصدومیتها، عدم آمادگی جسمانی است که فوتبالیست ها در فصل بدنسازی و قبل از تمرین خوب گرم نمیشوند. دکتر رشادتی، زمینهای تمرین و مسابقات را از دلایل دیگر آسیبدیدگی بازیکنان برشمرد و افزود: ورزشگاههای ما زمین استاندارد ندارند و عدم اجرای صحیح تکنیکها هم مزید بر علت میگردد.
* مربیان خارجی در ایران تمرینات پرفشار دارند و همین امر موجب آسیبدیدگی بازیکنان میشود. برای نمونه در زمان ساپینتو، استقلال بیشترین مصدوم را داشت.
* زندگی غیرحرفهای، تغذیه نامناسب، زمینهای سفت و ناهموار و… از جمله دلایل مصدومیت بازیکنان است که در برخوردهای فوتبالی مسالهآفرین میشوند.
او پارگی رباط صلیبی را شایعترین مصدومیت در میان فوتبالیستها خواند و یادآور شد: این آسیبدیدگی (ICL) میتواند بازیکن را حدود 6 تا 7 ماه از مسابقات دور کند. نکته دیگر، عضلات همسترینگ پشت پاست که موجب کشیدگی و پارگی میگردد. در این میان، پیچخوردگی مچ پا هم جزو آسیبها به شمار میرود.
پزشک سابق سپاهان درباره این که بازیکنان قبل از شروع مسابقات، تستهای پزشکی را در مراکز ایفمارک میگذرانند، اما در طول بازیها دچار مصدومیت میشوند، گفت: وقتی زمین بازی سفت و چمن ناهموار باشد، ایفمارک نمیتواند کاری کند. از طرفی، تغذیه نامناسب و زندگی غیرحرفهای هم موجب مصدومیت میشود.
خبرنگار ما از تمرینات پرفشار مربیان پرسید، وی پاسخ داد: شاید مربیان ما قبلاً علم مربیگری نداشتند و دورهها و کلاسهای آموزشی را سپری نمیکردند اما اکنون آنها به روز هستند و نباید تمرینات پرفشار را بهانه کرد.
یک مربی بدنساز هم با بیان این که در سال جاری تیمها فرصت زیادی برای آمادهسازی بازیکنان نداشتند، خاطرنشان کرد: باشگاههایی نظیر هوادار 10 روز قبل از مسابقات، تمرینات خود را شروع کردند و این فرصت کمی است تا تیم به آمادگی برسد. ضمن این که بسیاری از تیمها بعد از فیفادیهای اول و دوم به فرم بدنی رسیدند.
عماد مهاجری، فاصله بین مسابقات و تعطیلی و وقفه در آنها را مورد اشاره قرار داد و یادآور شد: در این شرایط، تیمها از جریان بازیها دور میشوند و مجبور میگردند که کارهای بدنی انجام دهند. ضمن این که برخی باشگاهها، مسابقات تدارکاتی خوب ندارند و برای انجام آنها ناگزیر هستند از شهری به شهر دیگر بروند، لذا زمین تمرین و امکانات زیرساختی که برای همه تیمها یکسان نیست میتواند اثرگذار باشد. از طرفی 6 هفتهای که برای بدنسازی تیمها نیاز است هیچ گاه رعایت نمیشود.
وی درباره این که مربیان بدنساز از علم به روز استفاده میکنند یا نه؟ بیان کرد: در 10 سال گذشته و قبل از آن مربیان بدنسازی که در فوتبال ایران کار میکردند بیشتر از دوومیدانیکاران سابق بودند و تخصص فوتبال نداشتند لذا اکثر تیمها از مربی متخصص بدنسازی برخوردار نبودند تا کارشان را انجام بدهد. اما خدا را شکر، بدنسازهایی که در لیگ برتر کار میکنند به علم روز آگاهی دارند و در کارشان مسلط هستند. از طرفی، مربیان بدنساز خارجی که به ایران میآیند کارشان را دیدهام و بدنسازهای ایرانی چیزی از آنها کم ندارند. فقط کافی است که مدیران باشگاهها به خودیها اعتماد کنند و فضا بدهند تا کارشان را به نحو احسن انجام بدهند. ارتباط بین سرمربی و مربی بدنساز هم خیلی مهم است که تمرینات بدنی و تمرینات تاکتیکی را با هم پیش ببرند و در راستای هم باشند. در این میان شاید یک سری از مربیان به مربی بدنساز اعتماد نداشته باشند و خودشان کار بدنسازی انجام بدهند که این خودش معضلی است.
خبرنگار ما پرسید: در برخی از تیمهای خاص، مربیان خارجی در تمرینات به بازیکنان فشار میآورند آیا این موضوع میتواند از دلایل آسیبدیدگی به شمار رود؟
مهاجری پاسخ داد: باید دید که در این تیمها، سیکل تمرینی چگونه پیش میرود، مربیان خارجی وقتی وارد ایران میشوند، هنوز در حال و هوای فوتبال خودشان هستند و با تمرینات پرفشار مشکل ایجاد میکنند، لذا آسیبدیدگی در تیمهایی که مربی خارجی دارند بسیار بیشتر از تیمهایی است که مربی داخلی دارند، برای نمونه، استقلال در زمان ساپینتو، بیشترین آسیبدیده را داشت.
یک فوتبالیست پیشکسوت هم با بیان این که برخوردها در جریان بازیها از دلایل مصدومیتها هستند، تصریح کرد: فشردگی مسابقات بالاست و بازیکنان بایستی از آمادگی خوبی برخوردار باشند تا بتوانند مانند فوتبالیستهای حرفهای دنیا در 3 یا 4 نوع مسابقه، شرایط خود را حفظ کنند.
قاسم دهنوی افزود: بسیاری از تیمهای ما با حضور در لیگ برتر، لیگ نخبگان و البته جام حذفی به لحاظ بدنی دچار افت شدهاند.
