* «سرزمین مادری» هنوز با کیفیت و قابل دفاع است. در واقع تلویزیون واقعی آن روزها بود. باید تلاش کرد تا بازیگرانی را که آثار مهم سیما را رقم زدهاند دوباره بازگرداند.
* انجمن بازیگران سینمای ایران، حال و هوای خوبی ندارد. در حال حاضر هم مهمترین وظیفه ما تأمین امنیت شغلی برای اعضاست.
مجموعه تلویزیونی «سرزمین مادری» پس از ۱۰ سال توقیف از شبکه ۳ سیما به نمایش درآمد. این سریال به بررسی وقایع سیاسی ایران از سال ۱۳۲۰ خورشیدی تا وقوع انقلاب اسلامی در بستر زندگی پسری نوجوان به نام «رهی» میپردازد. «سرزمین مادری» که قرار است در ۶۰ قسمت و ۳ فصل پخش شود یکی از پرستارهترین مجموعههای سال اخیر تلویزیون به شمار میرود. سریالی که در زمان خود برای ساخت، بودجه قابل توجهی را هزینه کرد. با این حال گفته میشود در شرایط موجود، ریزش مخاطب، دامن اثر پرخرج و پربازیگر «کمال تبریزی» (۱) را نیز گرفته است. «سرمایه و ثروت» درباره این مجموعه تلویزیونی با پژمان بازغی ، بازیگر نقش محمودرضا بختیاری به گفتوگو نشسته است. او در حال حاضر ریاست انجمن بازیگران سینمای ایران را برعهده دارد.
* همکاری شما با «سرزمین مادری» در چه سالی بود؟
– من زمستان سال ۸۷ جلوی دوربین رفتم اما شرایط به گونهای رقم خورد که نتوانستم در فاز ۳ همکاری خود را ادامه دهم.
* یعنی از شرایط راضی نبودید؟
– نخیر، شرایط خوب بود و تهیهکننده اثر با وجود توقیف کار به تعهدات خود در قبال عوامل مجموعه عمل کرد. هرچند که به دلیل نامهربانی ها، دلسرد و غمگین بود.
* در پخش جدید «سرزمین مادری» اصلاحاتی در سریال صورت گرفته، اما به نظر میرسد آن زمان هم دلیل قانعکنندهای برای توقیف وجود نداشت.
– ظاهراً سوءتفاهم بود. با این حال اعتراض بختیاریها در مسجد سلیمان، کار خود را کرد و آقای ضرغامی رییس وقت صدا و سیما به توقف سریال تن داد. هرچند موضوع با مذاکره و گفتوگو قابل حل بود. این مجموعه اگر در زمان خود امکان پخش مییافت میتوانست بسیاری از بازیگران با استعداد تئاتر را ارتقا دهد. در واقع باید گفت چنین اتفاقاتی موجب میشود که بسیاری از هنرپیشههای ما از تلویزیون فاصله بگیرند و این به معنی آن است که صدا و سیما باید از آثارش دفاع کند.
* دلیل ریزش مخاطب در سریالهای تلویزیونی را در چه میدانید؟
– اول این که باید بگویم تلویزیون خانه اول بسیاری از ستارههای امروز سینمای ایران است. ثانیا، مخاطب باید بداند که سریالها با اخبار سیاسی سیما تفاوت دارند. من معتقدم تلویزیون مخاطب خود را از دست نداده، بلکه پای نوعی قهر در میان است که میتوان با آشتی، کدورتها را برطرف کرد.
* امروز که «سرزمین مادری» را تماشا میکنید، چه حسی دارید؟
– باید بگویم با این که سالهای سال از تولید این اثر میگذرد، همچنان با کیفیت و قابل دفاع است. به عبارت دیگر تلویزیون واقعی آن روزها بود و حیف است که چنین آثاری دیگر ساخته نشود. ضمن این که مجموعههایی مانند «شب دهم»، «گمگشته»، «زیر تیغ» و… با این که زمان طولانی از تولید آنها گذشته در پخش مجدد، دیدنی هستند.
* صدا و سیما، ظاهرا نمایش خانگی را به عنوان رقیب برنمیتابد و درصدد اعمال محدودیتهایی برای آن است، در حالی که میتواند برخی از آثار پلتفرمها را از شبکههای تلویزیونی پخش کند.
– پلتفرمها برای صدا و سیما رقیب نیستند، بلکه نوعی فرصت به شمار میروند و قطعاً تعامل این دو با هم به نفع مردم است. نکته دیگر این که تعریف رسانه در جهان امروز تغییر کرده و هر کس با یک گوشی همراه، را میتوان صاحب رسانه تلقی کرد. بنده به عنوان رییس انجمن بازیگران سینمای ایران تلاش دارم فاصله بین تلویزیون، سینما و پلتفرمها را کاهش دهم و بایستی شرایط را به گونهای فراهم کرد تا بازیگرانی که آثار مهم سینما را رقم زدهاند دوباره به صدا و سیما بازگردند.
* از انجمن بازیگران سینمای ایران بگویید.
– انجمن که حال و هوای خوبی ندارد و ما در ماههای گذشته متحمل مصیبتهای بسیاری شدهایم. مهمترین وظیفه این تشکل در حال حاضر تأمین امنیت شغلی برای اعضا است و در این روند به حمایت مردم و مسوولان نیاز داریم. البته ضعفهایی هم وجود دارد که باید درصدد مرتفع ساختن آن برآییم.
* تولید آثار سینمایی هم کاهش یافته و این موضوع روی کار بازیگران اثر گذاشته است؟
– این هم به شرایط اقتصادی کشور بازمیگردد که قدرت ریسک سرمایهگذاران را پایین آورده است. با این حال وضعیت بدتر از دوران کرونا نیست که ما مجبور بودیم کار کنیم و شاهد مرگ برخی همکاران در آن روزهای دشوار باشیم ضمن این که نتوانستیم از آن درگذشتگان هم به شکل شایسته تقدیر کنیم.
* نیلوفر خلیلی
* پینویس:
(۱) «کمال تبریزی» کارگردان سینما و تلویزیون و فارغالتحصیل دانشگاه هنر است. او در دوران دانشجویی به عنوان عکاس و فیلمبردار در ماجرای اشغال سفارت امریکا در تهران حضور داشت. از جمله آثار جنجالی و پرحاشیه این کارگردان، «مارمولک» است که در اردیبهشت سال ۸۳ پس از سه هفته اکران عمومی، توقیف شد.
